1. App Registration – rejestracja i konfiguracja aplikacji
Od poprawnej rejestracji aplikacji zależy model tenantów, konfiguracja logowania i sposób nadawania uprawnień w Azure Entra ID. Ta część obejmuje manifest, Redirect URIs, wybór między certyfikatami a sekretami, ustawienia tokenów, Expose an API oraz API Permissions zgodne z zasadą least privilege.
- tworzenie App Registration w Azure Entra ID:
- struktura aplikacji i tenantów,
- single-tenant vs multi-tenant,
- konfiguracja manifestu aplikacji:
- edycja właściwości i scenariusze użycia,
- Redirect URIs:
- konfiguracja dla SPA, web apps, mobile,
- certyfikaty vs sekrety:
- różnice i zastosowanie,
- rotacja sekretów i certyfikatów,
- best practices bezpieczeństwa,
- konfiguracja tokenów:
- wersje tokenów (v1 vs v2),
- opcjonalne claimy,
- czas życia tokenów,
- Expose an API:
- definiowanie scope’ów,
- identyfikatory api://,
- API Permissions:
- delegated vs application permissions,
- zasada least privilege,
- scenariusze użycia.
2. Enterprise Application – zarządzanie dostępem
Zarządzanie dostępem w Enterprise Application obejmuje nie tylko konfigurację samej aplikacji, ale też sposób przypisywania użytkowników, grup i ról. Ujęto tu User assignment required, App Roles definiowane w manifeście, kontrolę dostępu do API dla wielu aplikacji oraz provisioning użytkowników przez SCIM.
- tworzenie i konfiguracja Enterprise Applications,
- przypisywanie użytkowników i grup:
- User assignment required,
- App Roles:
- definiowanie ról w manifeście,
- przypisywanie ról do użytkowników i grup,
- kontrola dostępu do API:
- dostęp per rola i grupa,
- scenariusz wielu aplikacji konsumujących API,
- Provisioning użytkowników (SCIM):
- automatyczna synchronizacja użytkowników,
- integracja z systemami zewnętrznymi.
3. Przepływy uwierzytelniania
Dobór przepływu uwierzytelniania wpływa na bezpieczeństwo aplikacji i sposób komunikacji między jej elementami. W programie porównano Authorization Code + PKCE, Client Credentials, OBO oraz Device Code Flow, a także kryteria wyboru, najczęstsze błędy wdrożeniowe i związane z nimi zagrożenia.
- Authorization Code + PKCE:
- zastosowanie dla SPA i aplikacji mobilnych,
- Client Credentials:
- komunikacja service-to-service,
- aplikacje typu daemon,
- On-Behalf-Of (OBO):
- propagacja tożsamości między serwisami,
- Device Code Flow:
- dobór odpowiedniego flow:
- macierz decyzyjna,
- najczęstsze błędy,
- zagrożenia bezpieczeństwa.
4. Managed Identity
Managed Identity pozwala usługom Azure uzyskiwać dostęp do zasobów bez przechowywania sekretów aplikacyjnych. Sekcja pokazuje różnice między system-assigned i user-assigned, konfigurację dla App Service, Functions, AKS i maszyn wirtualnych, a także nadawanie uprawnień do Key Vault, Storage, SQL i Microsoft Graph.
- typy Managed Identity:
- system-assigned,
- user-assigned,
- konfiguracja w Azure:
- App Service,
- Azure Functions,
- AKS,
- Virtual Machines,
- nadawanie uprawnień do zasobów:
- Key Vault,
- Storage,
- SQL,
- Microsoft Graph,
- eliminacja sekretów:
- migracja z client secret na Managed Identity,
- ograniczenia i fallback:
- brak cross-tenant,
- brak wsparcia on-prem,
- DefaultAzureCredential.
5. Zabezpieczanie endpointów API
Bezpieczny endpoint API musi poprawnie interpretować token i egzekwować uprawnienia na właściwym poziomie. Omawiane są reguły walidacji issuer, audience, scopes, roles oraz azp lub appid, różnice między scp i roles, wzorce z middleware, [RequiredScope], [Authorize(Roles=...)] i typowe błędy projektowe.
- walidacja tokenów:
- issuer,
- audience,
- scopes,
- roles,
- azp / appid,
- Delegated vs Application permissions w API:
- scp vs roles,
- kontrola dostępu na poziomie endpointu,
- zagrożenia bezpieczeństwa:
- over-permissioning,
- brak walidacji scope,
- consent phishing,
- wzorce implementacyjne:
- middleware walidujący,
- [RequiredScope],
- [Authorize(Roles=...)],
- Best practices:
- oddzielne rejestracje frontend/backend,
- minimalny zakres uprawnień,
- admin consent workflow.
6. Microsoft External ID (CIAM)
Obsługa tożsamości klientów wymaga innego podejścia niż standardowe Entra ID, zwłaszcza w procesach rejestracji i logowania. Materiał koncentruje się na user flows, scenariuszach self-service, rozszerzeniach custom authentication oraz dostosowaniu brandingu i doświadczenia użytkownika.
- różnice względem standardowego Entra ID:
- User flows:
- rejestracja,
- logowanie,
- self-service,
- Custom authentication extensions,
- branding i customizacja doświadczenia użytkownika.
7. Multi-serwisowa architektura dostępu
W architekturze wieloserwisowej kluczowe jest rozdzielenie ról między API Publisher i API Consumer oraz spójne zarządzanie uprawnieniami. Sekcja obejmuje projekt centralnego API, przypisania ról i grup w Enterprise Apps oraz mechanizmy governance, takie jak Access Reviews, audit logi i monitoring consent grants.
- Model API Publisher / API Consumer,
- Centralne API:
- definicja scope’ów i ról,
- integracja wielu aplikacji (Enterprise Apps):
- zarządzanie dostępem:
- kto ma dostęp do czego (rola/scope),
- Governance i monitoring:
- Access Reviews,
- audit logi,
- monitoring consent grants.