1. Poznanianie oczekiwań uczestników szkolenia
Program otwiera rozpoznanie oczekiwań uczestników i ustalenie wspólnego rozumienia, czym są wystąpienia publiczne. Omawiane są też podstawowe kwestie przygotowania do prezentacji oraz emocje, które zwykle im towarzyszą, co wyznacza punkt odniesienia dla dalszej pracy.
- czym są wystąpienia publiczne?
- jak się do nich przygotować?
- emocje z nimi związane.
2. Wprowadzenie
Na początku uwaga skupia się na źródłach emocji pojawiających się podczas wystąpień publicznych. Rozmowa dotyczy mechanizmów, które nas uruchamiają na scenie, oraz sposobów oswajania tych reakcji tak, aby nie blokowały prezentera, lecz wspierały jego działanie.
- skąd biorą się emocje na scenie?
- co na nakręca?
- jak to oswoić i wykorzystać?
3. Wprowadzenie do tematu – trochę teorii
Podstawy skutecznego wystąpienia są tu porządkowane w jeden spójny model komunikacji. Sekcja łączy warstwę werbalną i niewerbalną, aurę emocjonalną, storytelling, retorykę, granice scena-kulisy, pauzę, słowa kluczowe oraz rolę rekwizytu w budowaniu zainteresowania.
- warstwa werbalna i niewerbalna wystąpienia, m.in.aura emocjonalna, gestykulacja, detale w wyglądzie, dykcja, język, polszczyzna, konstrukcja wystąpienia, story telling,
- mówić ciekawie – oto jest wyzwanie!
- scena/kulisy – jak wyznaczyć granice,
- sztuka retoryki: budowanie napięcia, anegdota, metafora, antyteza, pytania i pytania retoryczne – budowanie dialogu, pauza, słowa klucze,
- rola rekwizytu.
4. Mowa niewerbalna profesjonalnego prezentera
Mowa niewerbalna decyduje o odbiorze prezentera, zanim słuchacze ocenią jego argumenty. Praca obejmuje kontakt wzrokowy, mimikę, postawę, gesty, dykcję, intonację, ruch i proksemikę, a także wykorzystanie warsztatu aktorskiego do budowania dynamiki wystąpienia.
- wzrok i kontakt wzrokowy,
- mimika, postawa, gesty, gestykulacja (body language – mowa ciała),
- dykcja, intonacja, modulacja – operowanie dźwiękiem,
- dynamika,
- poruszanie się, proksemika,
- dynamizowanie poprzez warsztat aktorski.
5. Mowa werbalna – moc słów i ich konfiguracji
Siła przekazu wynika nie tylko z doboru słów, lecz także z ich układu i funkcji w wypowiedzi. Ten moduł porządkuje pracę nad błędami i manieryzmami językowymi, dopasowaniem komunikatu do audytorium, językiem korzyści oraz strukturą wypowiedzi zgodną z zasadą 3P.
- manieryzmy i błędy językowe,
- dostosowanie języka i formy przekazu do audytorium,
- stosowanie języka korzyści,
- kolejność i struktura elementów wypowiedzi – zasada 3P.
6. To, czego nie widać i nie słychać, a wpływa na słuchacza – język perswazji
Język perswazji działa także poprzez elementy, których słuchacz nie rejestruje wprost. Uczestnicy analizują ukryte poziomy komunikacji, wybrane mechanizmy neurolingwistyki, składnię zdań i presupozycje, by lepiej rozumieć wpływ formy wypowiedzi na interpretację przekazu.
- posługiwanie się ukrytymi poziomami komunikacji – to, czego nie widać i nie słychać,
a wpływa na słuchacza,
- neurolingwistyka komunikacji – czyli jak sprzyjać pożądanemu odbiorowi słuchaczy?
- wpływanie na ludzi odpowiednią składnią zdań,
- wpływanie na ludzi presupozycjami – ukrytymi znaczeniami słów.
7. Sztuka wywoływania pierwszego wrażenia
Pierwsze wrażenie wpływa na to, jak odbiorcy odczytują wiarygodność, pewność siebie i intencje prezentera jeszcze przed rozwinięciem treści. W tym obszarze analizowane są sygnały kształtujące początkowy odbiór oraz sposoby świadomego zarządzania nimi od pierwszych sekund wystąpienia.
8. Zarządzanie uwagą audytorium i budowanie relacji z odbiorcami
Utrzymanie uwagi audytorium wymaga elastycznego reagowania na różne typy odbiorców. Sekcja obejmuje sposoby pobudzania osób znudzonych, otwierania uczestników nieśmiałych oraz dyscyplinowania i pozyskiwania przychylności tych, którzy przeszkadzają, atakują lub dominują rozmowę.
- techniki do pobudzania (odbiorca niezainteresowany/ znudzony),
- techniki do otwierania (odbiorca nieśmiały/ małomówny),
- techniki do dyscyplinowania i zyskiwania przychylności (odbiorca gadatliwy/ nieuważający/ atakujący/ złośliwy).
9. Techniki obniżania stresu przed prezentacją i kontroli emocji w trakcie wystąpienia
Kontrola napięcia przed prezentacją i w trakcie wystąpienia opiera się tu na konkretnych technikach pracy z emocjami. Uczestnicy ćwiczą trening autogenny, warunkowanie klasyczne, zarzucanie kotwicy oraz wybrane narzędzia aktorskie wspierające obniżenie stresu i uruchomienie pewności siebie.
- trening autogenny,
- warunkowanie klasyczne i zarzucanie kotwicy,
- techniki aktorskie obniżania stresu i uruchamiania poczucia pewności siebie.
10. Trudne sytuacje w trakcie spotkania
Gdy spotkanie zaczyna przebiegać pod presją, sama znajomość tematu nie wystarcza. Ta część koncentruje się na odpowiadaniu na pytania informacyjne i krytyczne, rozpoznawaniu osób zakłócających przebieg prezentacji, pułapkach argumentacyjnych oraz doborze reakcji do uczestników.
- podstawowe techniki odpowiadania na pytania informacyjne i krytyczne,
- osoby utrudniające przebieg prezentacji i reakcja na ich zachowanie,
- pułapki w argumentacji i "tricki pod publikę",
- co trzeba wiedzieć o uczestnikach prezentacji?
11. Jak dobrze odpowiadać na trudne pytania?
Odpowiadanie na trudne pytania wymaga jednocześnie opanowania i dbałości o standard rozmowy. Uczestnicy pracują nad etykietą komunikacji, kontrolą stresu oraz reakcjami na przerywanie i prowokację, tak aby utrzymać profesjonalny ton i nie tracić kontroli nad przebiegiem wymiany.
- kultura i etykieta rozmowy,
- jak opanować stres?
- jak reagować na przeszkadzanie i prowokację?
12. Uzyskiwanie dobrej jakości informacji zwrotnej
Informacja zwrotna jest tu traktowana jako narzędzie doskonalenia kolejnych prezentacji, a nie jedynie formalne podsumowanie. Sekcja pokazuje, jak zadawać pytania po wystąpieniu, by uzyskać konkretne odpowiedzi, oraz jak analizować komentarze tak, aby wspierały rozwój prezentera.
- jak uzyskać informacje zwrotną po prezentacji?
- jak poprawnie wykorzystać informację zwrotną?